Mijn naam is Suze, geboren in 2011 in het mooie Bunschoten-Spakenburg en opgegroeid in een liefdevol gezin bij mijn ouders en mijn broer. Ik heb een hondje (miniboomer), een shetlandpony en twee katten (Britse langhaar en Britse korthaar).

Helaas kreeg ik al op jonge leeftijd te maken met pesten. Ik volgde therapie, waaronder EMDR. Dat hielp mij enorm. Toen ik naar de middelbare school in ons dorp ging, had ik gehoopt het pesten achter mij te kunnen laten. De brugklas was fantastisch. Ik werd weer uitgenodigd voor feestjes en had vriendinnen. Het ging zoals het moest gaan.
In het tweede schooljaar ging het al snel mis. Sommige scholieren wisten van mijn pestverleden en vonden dit een perfecte aanleiding om mij hiermee te confronteren. Dit resulteerde in achtervolgen op de fiets naar huis, tot online pesten en onder andere opsluiten op school in het toilet met de lampen uit. School kwam met een 'oplossing', zodat ik toch lessen kon volgen. Ik mocht naar de focusgroep. Dit is een ruimte binnen school waar leerlingen lessen kunnen volgen, omdat klassikale lessen voor hen, om welke reden dan ook, niet haalbaar zijn. Hier heb ik een aantal maanden lessen gevolgd en huiswerk gemaakt onder begeleiding. Daar voelde ik me veiliger dan in school zelf.

Helaas kreeg ik in deze periode te maken met buikklachten. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis, want artsen konden het probleem niet vinden. Uiteindelijk bleek stress de grote boosdoener en dat uitte zich in maag en darmklachten. Ik kreeg medicijnen en daarmee kregen we de buikklachten onder controle. Het is tot op de dag van vandaag nooit verdwenen en de medicijnen slik ik nog steeds. De angst om weer volledig terug naar school te gaan bleef en daarom heb ik samen met mijn ouders besloten om naar een middelbare school buiten ons dorp te gaan, want daar kende niemand mij en zo kon ik met een schone lei beginnen. Dacht ik...

In het laatste trimester van het tweede schooljaar ben ik gestart op een middelbare school in Amersfoort. Ik vond het enorm spannend, want ik ging niet alleen naar een nieuwe school, maar ik stroomde ook nog eens middenin een schooljaar in. De eerste schooldag kan ik me nog zo goed herinneren. Ik liep alleen de school en mijn nieuwe klas binnen. Gelukkig werd ik meteen opgenomen in de groep en maakte ik nieuwe vriendinnen. Heel overweldigend allemaal, maar het voelde heel fijn om geaccepteerd te worden. 
Het werd zomervakantie en ik bleek de ziekte van Pfeiffer te hebben. Veel dagen bracht ik door op bed of op de bank, want ik had totaal geen energie. Ook speelde mijn pestverleden mee, alsof het er toen allemaal uitkwam. 

Na de zomervakantie startte het derde schooljaar. Ik had er superveel zin in, want ik had nieuwe vriendinnen. Het schooljaar begon heel goed. Maar toen kwam er een nieuw meisje in mijn klas. Een nieuw meisje uit mijn dorp, een nieuw meisje die van mijn pestverleden af wist... En toen begon alles weer opnieuw. Het begon met publiekelijk opmerkingen maken in de klas, al snel werd ik op weg naar huis van mijn fiets getrapt (fiets kapot) en kort daarna werd ik net buiten de schoolhekken opgewacht door een groep scholieren. Ik kon vluchten en heb me verstopt in een supermarkt in de buurt van school, waar ik mijn ouders heb gebeld. Ik wilde nooit meer naar school en wilde dit niet nogmaals meemaken. Daarom hebben mijn ouders mij op dat moment de belofte gemaakt dat ik nooit meer naar school hoefde. Niet wetende of zij die belofte konden waarmaken.

Inmiddels hadden mijn ouders weer hulp gezocht voor mij, want ik had hele sombere en donkere gedachten en had daar geen grip meer op. 
Er volgden meerdere 'ronde tafel gesprekken' op school met meerdere instanties zoals de ggz, mijn therapeut, pedagogisch medewerkers, leerlingcoordinator, leerplichtambtenaar en mijn ouders. Ik ben daar nooit bij aanwezig geweest, want tot op de dag van vandaag heb ik de angst om bij school in de buurt te komen. Het heeft mij getraumatiseerd. In eerste instantie werd besloten dat ik het derde schooljaar thuis mocht doen. Ik maakte netjes mijn huiswerk en had contact met mijn mentor. Mijn cijfers waren goed, dus dit was een prima tussenoplossing. Helaas werd ik in de avond én nacht thuis bezocht door sommige scholieren, de ramen van onze woning werden besmeurd met bananen en er werden pakken chocomelk met zand tegen ons huis gegooid. Hierdoor groeide mijn angst met de dag, eigenlijk met het uur.

Totdat er een telefoontje kwam dat mijn leven compleet veranderde. De leerlingcoordinator van mijn school belde met de vraag of ik het leuk zou vinden om een cursus hondentrimmen te volgen. Zij had al overlegd met de leerplichtambtenaar en daarvoor kreeg ze akkoord. Daarbij zou ik online nog een aantal rekenlessen volgen en de rest van de lessen op school zouden dan komen te vervallen. Zo ook mijn eindexamen. Mijn doel was om weer gelukkig te worden, niet om mijn middelbare schooldiploma te halen. Mijn ouders dachten er gelukkig ook zo over, dus de keuze was snel gemaakt. Natuurlijk wilde ik dat. Kort na dat telefoontje startte ik met de opleiding en ging ik stagelopen bij een trimsalon in mijn buurt. Ik mocht nu gaan doen wat ik altijd al wilde: trimster worden. En de zorgen die ik over school had kon ik loslaten. Dat gaf mij zoveel opluchting. Toch kon ik die zorgen niet loslaten, de sombere gedachten namen de overhand en ik kreeg het in mijn hoofd niet meer op orde.

Alles van de afgelopen jaren bleek nu echt binnen te dringen en nog steeds. Misschien moet ik ermee leren leven, dat zal ik samen met mijn therapie moeten gaan ondervinden. Het is gewoon heel veel. Op het moment van schrijven ben ik pas net vijftien jaar en hoor ik, net als iedere andere puber, gewoon zorgeloos naar school te kunnen gaan. 
De jurk voor mijn schoolgala hing al klaar, maar deze heb ik via mijn Instagram account weggegeven aan iemand die de jurk met liefde gaat dragen. Ik heb mijn schoolgala gemist en de jurk doet mij herinneren aan mijn nare schooltijd. 

Ik heb nog steeds therapie, dit is particuliere therapie, omdat de wachtlijsten bij reguliere therapie enorm lang zijn. Het is nu wachten op een plekje bij de reguliere zorg, zodat ik uiteindelijk weer kan starten met EMDR. Dit is helaas al een aantal keer uitgesteld, doordat mijn hoofd en de situatie het op die momenten niet toelieten.

In de tussentijd focus ik mij op mijn opleiding, mijn salon, mijn webshop en op mijn paardje. Ik heb een doel en dat ik weer helemaal gelukkig worden. Ze hebben mijn middelbare schooltijd van mij afgenomen, maar mijn toekomst is en blijft van mij.

Liefs Suus!